Συντάκτης: Γεώργιος Ε. Σέκερης
Παρασκευή, 08 Ιουνίου 2012 20:55
Προ ενός έτους, η στήλη διαπίστωνε [i] ότι η Τουρκία του κ. Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚ) επανασυνδεόταν με τη μεγαλοϊδεατική πολιτική Οζάλ, και, αξιοποιώντας την αύξουσα οικονομική και στρατιωτική της ισχύ, καθώς και τη θρησκευτική και εθνοτική της συγγένεια με πληθυσμούς του γεωπολιτικού της χώρου,[ii] επεδίωκε να αναδειχθεί σε μείζονα περιφερειακή και όχι μόνο δύναμη. Και στο ίδιο εκείνο άρθρο ετίθεντο μια σειρά από ερωτήματα στα οποία οι εν λόγω τουρκικές φιλοδοξίες έδιναν λαβή, με κυριότερα τα αφορώντα: Στο εσωτερικό τουρκικό μέτωπο και ειδικότερα στο Κουρδικό, στην πορεία της οικονομίας, και στην έκβαση της διαπάλης πολιτικού Ισλάμ και κεμαλικού κατεστημένου. Στην ανταπόκριση του τουρκικού γεωπολιτικού περιγύρου και ιδίως στου αραβο-μουσουλμανικού κόσμου στη επιχείρηση σαγήνης της Άγκυρας. Στην τροπή της τουρκο-ϊσραηλινής αντιπαράθεσης. .Και στην εξέλιξη των σχέσεων της Τουρκίας με τον Δυτικό Κόσμο, και πιο συγκεκριμένα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, και την Ουάσιγκτον. Ένα χρόνο αργότερα, ορισμένα από τα ερωτήματα αυτά έχουν μερικώς τουλάχιστον απαντηθεί. Kρίσιμα, όμως, άλλα παραμένουν αναπάντητα. Μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία του Τούρκου πρωθυπουργού είναι η, μετά την επικράτησή του κατά τις βουλευτικές εκλογές της 12^ης Ιουνίου 2011, περαιτέρω εδραίωση της εσωτερικής του θέσης. Ο στρατός δείχνει να έχει αποδεχθεί, τουλάχιστον επί του παρόντος, την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής εξουσίας. Με το κυβερνών πολιτικό Ισλάμ, από την πλευρά του, να έχει εν πολλοίς υιοθετήσει τις θέσεις των κεμαλικών για μείζονος σημασίας εθνικά θέματα, όπως το Κουρδικό – ως προς το οποίο, με δεδομένη και την αδιαλλαξία της κουρδικής ηγεσίας, έχει εγκαταλείψει την παλαιότερη, ηπιότερη γραμμή του, τασσόμενο πλέον υπέρ της στρατιωτικής λύσης – και το Κυπριακό. [iii] Τα δε κόμματα της αντιπολίτευσης, στερούμενα ηγεσιών ικανών να αντιπαραταχθούν στον χαρισματικό κ. Ερντογάν, δεν κατορθώνουν μέχρι στιγμής να ανακύψουν από την εκλογική τους ήττα. [iv] Ενώ, στην ενίσχυση του κυβερνώντος κόμματος και του ηγέτη του έχουν μεγάλως συμβάλει – πιθανώς αποφασιστικά – και οι εντυπωσιακοί ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης της Τουρκίας. Ενδεικτικώς, κατά τα τελευταία δώδεκα χρόνια, επί δέκα εκ των οποίων η χώρα κυβερνήθηκε από το ΑΚ, το ΑΕΠ τετραπλασιάσθηκε και οι εξαγωγές πενταπλασιάσθηκαν.[v] Χωρίς. ωστόσο, οι μεσοπρόθεσμες οικονομικές προοπτικές της γείτονος να είναι απαλλαγμένες αβεβαιοτήτων. Καθώς, όπως επισημαίνουν έγκυροι διεθνείς παρατηρητές, η τουρκική οικονομία απειλείται από ένα αυξανόμενο πληθωρισμό, και συγχρόνως είναι επικινδύνως εκτεθειμένη στις ορέξεις των διεθνών χρηματαγορών. [vi] Από την άλλη δε, επισημαίνεται ο κίνδυνος, ο κ. Ερντογάν να υποκύψει στον πειρασμό της ύβρεως – με τους πιθανολογούντες το ενδεχόμενο αυτό να επικαλούνται την κεκηρυγμένη πρόθεση του Τούρκου πρωθυπουργού να αναμορφώσει το πολιτειακό σύστημα προς προεδρική κατεύθυνση και την εικαζόμενη φιλοδοξία του να μεταπηδήσει μετά διετία στην αναβαθμισμένη προεδρία, διαιωνίζοντας έτσι, και δη υπό ενισχυμένη μορφή, την πολιτική ηγεμονία του. [vii] * Σε ό,τι, εξ άλλου, αφορά στη διεθνή σκηνή, οι επιδόσεις της Άγκυρας εμφανίζονται άνισες, ενώ προκύπτουν και αρκετές ασάφειες ως προς τις πραγματικές επιλογές της τουρκικής ηγεσίας. Η ενίσχυση της πολιτισμικής, οικονομικής, και διπλωματικής παρουσίας της Τουρκίας στα τουρκόφωνα κράτη της Κεντρικής Ασίας συνεχίσθηκε – με ιδιαίτερη επιτυχία στην Κιργιζία. Με την οποία η Άγκυρα συνεργάζεται επί πλέον στον στρατιωτικό τομέα και έχει συγκροτήσει ένα «Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας Υψηλής Στάθμης» [High Level Strategic Cooperation Council], προεδρευόμενο από τον Τούρκο πρωθυπουργό και τον Κιργίζιο πρόεδρο. [viii] Σε σημαντικά, αντιθέτως, εμπόδια προσκρούει η τουρκική πολιτική στην Υπερκαυκασία. Η επιδίωξη της Άγκυρας να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το Ερεβάν παραμένει όμηρος της διένεξης μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν περί το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Καθώς το Μπακού θεωρεί, ότι, όσο η επίμαχη περιοχή παραμένει υπό αρμενική κατοχή, η εξομάλυνση αυτή θα αποτελούσε «προδοσία» εκ μέρους του Τούρκου εθνοτικού «αδελφού», στρατηγικού συμμάχου, και οικονομικού εταίρου – και η τουρκική πλευρά ενδίδει στις πιέσεις αυτές των Αζέρων. Ενώ η στενή και πολύπλευρη – μεταξύ άλλων και στρατιωτική – συνεργασία της Τουρκίας με τη Γεωργία περιπλέκεται από την παράλληλη προσπάθεια της Άγκυρας να προσεγγίσει την, παρανόμως κατά την άποψη της Τιφλίδας, ανεξαρτητοποιηθείσα Αμπχαζία. Η τουρκική αυτή διείσδυση στην Κεντρική Ασία και την Υπερκαυκασία συντελείται υπό τη σκιά ενός εν πολλοίς ανομολόγητου ρωσο-τουρκικού ανταγωνισμού. [ix]Βέβαια, Τουρκία και Ρωσία έχουν αναπτύξει στενή οικονομική, τουριστική, και ενεργειακή συνεργασία, με την Άγκυρα να μελετά και την ανάθεση στους Ρώσους της κατασκευής πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Κατά δε το πρόσφατο ακόμη παρελθόν, οι δύο δυνάμεις συνέκλιναν ευκαιριακά και στον διπλωματικό τομέα – επί παραδείγματι, ως προς το Ιράν και τη Συρία. Η προσπάθεια, ωστόσο, των Τούρκων να επωφεληθούν της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ για να επεκτείνουν την επιρροή τους στον πρώην σοβιετικό χώρο, από τη μια, και, από την άλλη, η επιδίωξη της Μόσχας να ανακτήσει στο μέτρο του δυνατού τον έλεγχο του «εγγύς εξωτερικού» της, έχουν αναπόφευκτα οδηγήσει σε μια δυσκόλως αποκρυπτόμενη αντιπαράθεση. Την οποία οξύνει η συνεχιζόμενη, αν και σε μειωμένο βαθμό, δραστηριοποίηση εχθρικών προς την Τουρκία Κούρδων σε ρωσικό έδαφος και εχθρικών προς τη Ρωσία Καυκασίων σε τουρκικό. Ενώ διάσταση πολιτικής μεταξύ των δύο πρωτευουσών σημειώνεται και σε σειρά άλλων διεθνών θεμάτων, όπως το Κυπριακό, το Κοσοβικό, το Βοσνιακό, η νατοϊκή αντιπυραυλική ασπίδα, και, ήδη, το Συριακό. Αλλά οι «νέο-οθωμανικές» βλέψεις της Άγκυρας εκδηλώνονται και στα Βαλκάνια. Με την τουρκική διπλωματία να προσπαθεί, καλλιεργώντας όλως ιδιαίτερα το μουσουλμανικό στοιχείο, να αναπτύξει πολύπλευρες σχέσεις με τα τοπικά κράτη: Επενδύοντας σημαντικούς πόρους στον εκπαιδευτικό τομέα. Επιχειρώντας να μεσολαβήσει για την επίλυση τοπικών διαφορών, όπως οι μεταξύ Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Σερβίας. Παρέχοντας τη στήριξή της στην ένταξη του Μαυροβουνίου, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, και της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Και, σε σχέση ειδικότερα με τα Σκόπια, εκμεταλλευόμενη τη διαμάχη τους με την Ελλάδα περί την ονομασία τους.[x] Οι τουρκικές, όμως, αυτές προσπάθειες συναντούν τη διάχυτη καχυποψία των χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής..[xi] * Ωστόσο, η προσοχή της τουρκικής ηγεσίας είναι πρωτίστως επικεντρωμένη στον μεσανατολικό χώρο. Όπου η Τουρκία, μετά δεκαετίες σχετικής αποστασιοποίησης, επιχειρεί να επιστρέψει ως μείζων περιφερειακή δύναμη, αξιοποιώντας τη μουσουλμανική της ταυτότητα, την οικονομική και στρατιωτική της ισχύ, και το πολιτειακό της πρότυπο. Και αρχικώς μεν η Άγκυρα επεδόθη στη σύσφιγξη των σχέσεών της με τα – σχεδόν χωρίς εξαίρεση – αυταρχικά καθεστώτα του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου. Πλην όμως, μετά την εκδήλωση της «αραβικής άνοιξης», η οποία την κατέλαβε εξ απήνης, όπως άλλωστε και τις περισσότερες ενδιαφερόμενες πρωτεύουσες, εστράφη εναντίον των πρώην αυτών φίλων, προκειμένου να εξασφαλίσει προνομιακούς δεσμούς και με τους διαδόχους των – κατά κύριο λόγο, στην Τυνησία, στη Λιβύη, και στην Αίγυπτο. Με τους Αιγυπτίους πάντως να επιδεικνύουν έναντι των τουρκικών αυτών ανοιγμάτων έκδηλη επιφυλακτικότητα, αντιμετωπίζοντας πάντοτε τους Τούρκους ως ανταγωνιστές για την περιφερειακή πρωτοκαθεδρία. Η πλέον, όμως, θεαματική κυβίστηση της τουρκικής ηγεσίας εκδηλώθηκε έναντι του Σύρου προέδρου Καθώς η Άγκυρα, από ένθερμος υποστηρικτής, απέβη σκληρός επικριτής και υπονομευτής του.[xii] Την δε γεωπολιτικά ιδιαίτερα σημαντική αυτή μεταστροφή, η οποία πιθανότατα οφείλεται μερικώς στα πολλαπλά προβλήματα που προκαλεί το προς τουρκικό έδαφος προσφυγικό ρεύμα συνεπεία των συγκρούσεων στη γειτονική χώρα, ορισμένοι αναλυτές, αποδίδουν και σε επιδίωξη του κ Ερντογάν, ως επικεφαλής της κατά τα τρία τέταρτα σουνιτικής Τουρκίας να ταχθεί αλληλέγγυος με το σουνιτικό στοιχείο της Συρίας – πλειοψηφούν μεν, αλλά πολιτικώς περιθωριοποιημένο υπό το καθεστώς των σιιτών αλεβιτών προέδρων Χαφέζ και Μπασάρ αλ-Ασαντ – προκειμένου να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο στους κόλπους του ευρύτερου σουνιτικού κόσμου. [xiii]Ενώ τις τουρκο-συριακές σχέσεις περιπλέκει περαιτέρω η – παραδοσιακά – ευμενής μεταχείριση από τη Δαμασκό της κουρδικής της μειονότητας, σε μια στιγμή που η ένοπλη σύγκρουση του τουρκικού κράτους με την κουρδική ανταρσία κλιμακώνεται. [xiv] Κατά τα λοιπά, η αύξουσα αυτή τουρκική πίεση επί του προστατευομένου από το Ιράν συριακού καθεστώτος, αφ’ ενός,[xv] και, αφ’ ετέρου, οι μεταξύ της τουρκικής και της ιρανικής ηγεσίας θρησκευτικές διαφορές – οι Ιρανοί είναι στη μεγάλη πλειοψηφία τους Σιίτες – και, κυρίως, οι περιφερειακές ηγετικές φιλοδοξίες και των δύο πλευρών και συνακόλουθα η ανέκαθεν υφέρπουσα μεταξύ τους καχυποψία, εξηγούν πιθανότατα και τη σημειούμενη τους τελευταίους μήνες ψύχρανση των μέχρι πρότινος φαινομενικά θερμών σχέσεων της Άγκυρας με την Τεχεράνη. Με απτή εκδήλωση της μεταβολής αυτής, τη συναίνεση της πρώτης στην εγκατάσταση σε τουρκικό έδαφος στοιχείων της – στρεφομένης πρωτίστως κατά του Ιράν – νατοϊκής αντιπυραυλικής ασπίδας, και τις έντονες σχετικές διαμαρτυρίες της τελευταίας. Η πτυχή όμως της μεσανατολικής πολιτικής της Τουρκίας που ίσως περισσότερο από κάθε άλλη συγκρατεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον, και πάντως το δυτικό, είναι οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις. Μετά την ένταση που προκάλεσε προ διετίας το επεισόδιο Μαβί Μάρμαρα, οι τελευταίες αυτές διέρχονται φάση εκατέρωθεν συγκράτησης – στην οποία ασφαλώς συμβάλλουν μεγάλως και οι προσπάθειες των ΗΠΑ για την αποτροπή της κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης των δύο στρατηγικών τους εταίρων, και για τη συν τω χρόνω γεφύρωση των διμερών τους διαφορών. Και από ισραηλινής μεν πλευράς, η αποκατάσταση της συνεργασίας με τους Τούρκους είναι καταφανώς ευπρόσδεκτη – αρκεί η Άγκυρα να μην εμμείνει στους ταπεινωτικούς όρους που μέχρι στιγμής θέτει. [xvi] Αντιθέτως, όμως, οι εν προκειμένω προθέσεις του κ. Ερντογάν εμφανίζονται αρκετά γριφώδεις. Με τον Τούρκο πρωθυπουργό να έχει, χάρις στην άκαμπτη φιλοπαλαιστινιακή στάση του, αποβεί ιδιαίτερα δημοφιλής στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Αλλά και να μη μπορεί να αγνοήσει την ισραηλινή στρατιωτική ισχύ, τη δυνατότητα των Ισραηλινών να εκμεταλλευθούν το Κουρδικό, και την μεγάλη και ενίοτε καθοριστική επιρροή που το εβραϊκό λόμπι ασκεί στην Ουάσιγκτον, ασχέτως ενδοαμερικανικών κομματικών συσχετισμών. Θεαματική επομένως συμφιλίωση των δύο στρατιωτικά ισχυρότερων και πλέον προσκείμενων προς τη Δύση μεσανατολικών δυνάμεων είναι απίθανο να σημειωθεί. Ουδόλως όμως αποκλείεται μια προσεκτική εκατέρωθεν επαναπροσέγγιση – ιδίως εάν επιτευχθεί κάποια ουσιαστική πρόοδος στο Παλαιστινιακό. *** Οι μεσανατολικές, ιδίως, πρωτοβουλίες της Άγκυρας – και κυρίως η αρχική στήριξή της προς τους Αγιατολάδες του Ιράν και η αντιπαράθεσή της με το Ισραήλ – δημιούργησαν προς στιγμήν την εντύπωση ότι υπό τη νέα, ισλαμογενή ηγεσία της η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση. Ωστόσο οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών τείνουν να διαψεύσουν την εκτίμηση αυτή. Η τουρκική ηγεσία δείχνει να αντιλαμβάνεται τα όρια ελευθερίας κινήσεων που αντικειμενικώς διαθέτει. Και φροντίζει να διατηρήσει τους δυτικούς της δεσμούς. Οι δε πιο πρόσφατες επιλογές της αναφορικά με τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο, ανεξάρτητα από τα βαθύτερά τους κίνητρα, συνάδουν με την επιδίωξη αυτή. Επί παραδείγματι: Ενώ αρχικά αντετάχθη στη νατοϊκή επίθεση κατά της Λιβύης, εν συνεχεία συνέπραξε ενεργώς στη διεξαγωγή της. Είναι επίσης σαφές ότι η στροφή της κατά του συριακού καθεστώτος εξυπηρετεί την έναντι της Βηρυτού πολιτική, τόσο της Ουάσιγκτον, όσο και των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Ενώ, καθοριστική για τις σχέσεις της με την Ατλαντική Συμμαχία κρίνεται η, εις πείσμα των ιρανικών ενστάσεων, επέκταση του νατοϊκού αντιπυραυλικού συστήματος στην τουρκική επικράτεια. Η βαθμιαία δε αυτή αναπροσαρμογή της τουρκικής πολιτικής φαίνεται να γίνεται ασμένως δεκτή, τόσο από τον Αμερικανό πρόεδρο – ο οποίος επανειλημμένως έχει υπογραμμίσει τη σημασία που αποδίδει στη σύμπραξη με την Άγκυρα – όσο και από τις μεγάλες δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις. [xvii] Χωρίς ωστόσο οι τελευταίες αυτές – και ειδικότερα το Παρίσι και το Βερολίνο – να αναθεωρούν την ουσιαστικά αρνητική στάση τους έναντι του τουρκικού αιτήματος ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πιθανότερο δε είναι ότι οι όποιες ελπίδες των Τούρκων για βελτίωση των ενταξιακών τους προοπτικών μετά την ήττα του «κακού» κ. Σαρκοζί κατά τις πρόσφατες γαλλικές προεδρικές εκλογές θα διαψευσθούν.[xviii] Όλα δηλαδή δείχνουν, ότι η Τουρκία παραμένει «πολύ μεγάλη, πολύ φτωχή και πολύ διαφορετική» για να χωρέσει στην Ευρώπη ως πλήρες μέλος. [xix] Με την κρίση στην Ευρωζώνη, σε συνδυασμό και με τη διευρυντική κόπωση των Κοινοτικών Ευρωπαίων, να δυσχεραίνει περαιτέρω την ένταξη αυτή. Και με το Κυπριακό και την παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Τουρκία να χρησιμοποιούνται από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως βολική πρόφαση για την επ’ αόριστον αναβολή της – κάτι που οι Τούρκοι έχουν φυσικά από καιρό αντιληφθεί, συνάγοντας και τα προφανή συμπεράσματα σε σχέση, ειδικότερα, με την κυπριακή τους πολιτική. *** Στο ως άνω πλαίσιο τουρκικής εθνικής στρατηγικής, Ελληνοτουρκικά και Κυπριακό δεν αποτελούν επί του παρόντος αντικείμενα υψηλής προτεραιότητας. Τόσο στην Κύπρο, όσο και στο Αιγαίο, η Άγκυρα αρκείται στη διατήρηση των εκκρεμοτήτων και του στάτους κβο γενικότερα. Θεωρεί τη διχοτόμηση της Μεγαλονήσου οριστική. Ρυθμίσεις τύπου Ανάν που την καθιερώνουν διεθνώς, και δη υπό όρους ευνοούντες την τουρκική πλευρά, ασφαλώς θα εδέχετο. Εν απουσία όμως μιας τέτοιας λύσης, μεθοδεύει παντοιοτρόπως την εδραίωση του ψευδοκράτους, μεταξύ άλλων επικαλούμενη την ενεργειακή πολιτική της Λευκωσίας ως άλλοθι για να παγιώσει τα τετελεσμένα στα κατεχόμενα και να παρεμβάλει προσκόμματα στις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Ενώ στο Αιγαίο συνεχίζει την τακτική της από δεκαετιών συστηματικής παραβίασης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, προκειμένου, αφ’ ενός, να υπενθυμίζει εμπράκτως τις θέσεις της για το εύρος του εναέριου χώρου μας, και αφ’ ετέρου, να αποτρέπει ενδεχόμενες, αντίθετες προς τα συμφέροντά της, ελληνικές πρωτοβουλίες σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ. Το παρόν κείμενο αποτελεί προδημοσίευση από το προσεχές τεύχος των «Εθνικών Επάλξεων», περιοδικής έκδοσης του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Αμύνης.

=======================================================

, οπλισμένα με πυραύλους! Στη συνέχεια, πάντα σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, εμπόδισαν το ισραηλινό αεροσκάφος από το να συνεχίζει να παραβιάζει τον εναέριο χώρο.

Κατά τα φαινόμενα, υπήρξε εμπλοκή με το ισραηλινό αεροσκάφος, το οποίο αναγνωρίστηκε και αναχαιτίστηκε, κάτι που ανακοινώνεται πρώτη φορά επίσημα για τα Κατεχόμενα!

Πάντως, ο εναέριος χώρος των Κατεχόμενων δεν αναγνωρίζεται από τους διεθνείς αεροπορικούς οργανισμούς.

==============================

Τουρκία: Έριξε το γάντι στην Αθήνα, οδεύουμε για την αρχή… του τέλους

28/04/2012 01:07 | Κατηγορίες: Main,Άμυνα & Ασφάλεια

Αποστολή με email |

PDF

Η ώρα της αλήθειας φαίνεται πως έφτασε. Τώρα θα επαληθευθούν ή θα διαψευσθούν οι εκτιμήσεις πολλών ότι το «παιχνίδι» στη «σκακιέρα» της Νοτιοανατολικής Μεσογείου έχει αλλάξει σημαντικά και πως νέα δεδομένα παρουσιάζουν τεράστιες, θετικές ή αρνητικές, προκλήσεις για την Ελλάδα και την Τουρκία.

Η Άγκυρα δεν άργησε να αντιληφθεί ότι ο χρόνος της τελειώνει. Εάν οι Αμερικανοί «ξεμπλέξουν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με τη Συρία, η αξία της Τουρκίας, άρα και η διαπραγματευτική της δύναμη, θα είναι απλώς εξαιρετικά μειωμένη. Οπότε αποφάσισε να κάνει την κίνησή της τώρα, όσο έχει πλέον «χαρτιά» να παίξει διεκδικώντας ρόλο και συμμετοχή στη νομή των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Ανατολικής Μεσογείου, εντός της ελληνική Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Οπότε, το πρόβλημα μετατίθεται στη Αθήνα…

Στην τουρκική «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» δημοσιεύτηκαν οι αποφάσεις του υπουργικού Συμβουλίου της Τουρκίας σχετικά με τη χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ άλλων και σε περιοχές νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου, παραβιάζοντας με τον πιο βάναυσο τρόπο τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Η απόφαση προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών:

«Με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες της Ελλάδας, που θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο» τονίζει, σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας. Για να συνεχίσει, «η σημερινή δημοσίευση, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας, σειράς αποφάσεων του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, που είχαν ληφθεί στις 16 Μαρτίου 2012, περί χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ των οποίων και σε περιοχές νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου, αντιβαίνει στους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες της Ελλάδας, που θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο».

Και αφού προηγηθούν ορισμένες χωρίς νόημα κοινοτυπίες, ολοκληρώνει την ανακοίνωση λέγοντας ότι «το υπουργείο Εξωτερικών προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την κατοχύρωση και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας». Τα ίδια έλεγε το υπουργείο Εξωτερικών σε κάθε περίπτωση αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Τα Ίμια βέβαια δεν τα αποφύγαμε και φυσικά δεν φταίει μόνο το εν λόγω υπουργείο γι’ αυτά. Έχουν καταλάβει άραγε ότι όλες τους οι ενέργειες δεν θα έχουν την παραμικρή αποτελεσματικότητα εάν δεν βρίσκονται από πίσω τους ισχυρές ένοπλες δυνάμεις για να προειδοποιούν εμμέσως με «παρατράγουδα» σε περίπτωση που η προσβολή εναντίον της διεθνούς νομιμότητας και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων λάβει σάρκα και οστά (αποτροπή);

Με την αφορμή της οικονομικής κρίσης, πραγματική κατάσταση σε κάθε περίπτωση, οι ένοπλες δυνάμεις υπέστησαν βαρύτατο πλήγμα και καλούνται πλέον να λειτουργήσουν με κλάσμα των κονδυλίων, ενώ κάποιοι ανεγκέφαλοι πολιτικοί βαυκαλίζονται για τις περικοπές χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η μπόρα πλησιάζει επικίνδυνα, ενώ άλλοι εμφανώς πνευματικά καθυστερημένοι ανακαλύπτουν εξολισμούς… 200 δισ. ευρώ και πλέιν (!!!) αναπαράγοντας βλακωδώς δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο.

Δεν έχουμε ουδεμία αμφιβολία περί της ικανότητας των ενόπλων δυνάμεων να επιφέρουν από ισχυρότατο έως συντριπτικό πλήγμα στις τουρκικές δυνάμεις σε περίπτωση που η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο. Παρά τα προβλήματα. Ωστόσο, το μέγα ζητούμενο θα είναι στο πολιτικό επίπεδο και θα κρίνει πολύ περισσότερα από την έκβαση μιας διένεξης σαν κι αυτή που δείχνει ότι θα μας προκύψει. Θα κρίνει ενδεχομένως ακόμα και τον «προσανατολισμό» της Ελλάδας τα χρόνια που ακολουθούν, δεδομένης και της μαζικής απογοήτευσης των Ελλήνων από την Ευρώπη…

Όπως αναφέρθηκε, η Άγκυρα θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι τουλάχιστον για την κυβέρνηση Ομπάμα έχει ακόμα μια χρησιμότητα, ενώ ισχυρότατες είναι οι φωνές στην αμερικανική πρωτεύουσα που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως σύμμαχο, αλλά ακόμα και ως εχθρό… Επίσης, όσο η Ελλάδα είναι στα τωρινά οικονομικά – και κοινωνικά – χάλια, είναι πολύ λογικό ο ισχυρός παράγοντας να θεωρήσει ότι η χώρα μας είναι η πλευρά της διένεξης όπου η άσκηση πίεσης για υποχωρήσεις μπορεί να λειτουργήσει ευκολότερα. Εξάλλου, το γνωστό ύφος της Τουρκίας, αυτό του «περιφερειακού νταβατζή», είτε με τους στρατηγούς είτε με τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, επίσης παραπέμπει στο ότι οι πιέσεις θα ασκηθούν μάλλον στην «από εδώ» πλευρά…

GREEK SURNAMES

29 Μαϊου 1453

Posted: 31 May 2012 02:41 AM PDT

Οι δυστυχείς Ρωμαίοι, αφού άκουσαν τα λόγια του αυτοκράτορα[Κωνσταντίνου Παλαιολόγου] έσφιξαν την καρδιά τους, αγκαλιάστηκαν και έκλαιγαν όλοι μαζί. Κανένας δεν έφερνε πια στη μνήμη του τα αγαπημένα του παιδιά, τη γυναίκα και την περιουσία του, αλλά ήθελαν όλοι να πεθάνουν για τη σωτηρία της πατρίδας τους. Ύστερα γύρισαν στις θέσεις τους για να φυλάξουν τα τείχη της πόλης. Ο αυτοκράτορας πήγε αμέσως στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας, προσευχήθηκε με δάκρυα στα μάτια και κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι εκείνη τη νύχτα. Έπειτα γύρισε στα ανάκτορα και ζήτησε συγνώμη από όλους. Ποιος μπορεί να
περιγράψει αυτήν τη στιγμή τους θρήνους και τους οδυρμούς που ακούστηκαν τότε στο παλάτι; Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος, ακόμα κι αν ήταν από ξύλο ή από πέτρα.

Ύστερα ανεβήκαμε στα άλογά μας, βγήκαμε από τα ανάκτορα και κάναμε επιθεώρηση στα τείχη για να ενθαρρύνουμε τους φρουρούς που κρατούσαν άγρυπνοι τις θέσεις τους. Εκείνη τη νύχτα όλοι βρίσκονταν στα τείχη και τους πύργους, ενώ είχαμε κλείσει προσεκτικά όλες τις πύλες ώστε να μην μπορεί να μπει ή να βγει κανένας. Όταν φτάσαμε στην Καλιγαρία, την ώρα που λαλούσαν για πρώτη φορά τα κοκόρια, ξεπεζέψαμε και ανεβήκαμε στον πύργο. Από εκεί ακούγαμε φωνές και δυνατό θόρυβο έξω από την πόλη. Οι φύλακες μας είπαν ότι αυτό γινόταν όλη τη νύχτα επειδή οι εχθροί έσερναν τις πολεμικές μηχανές τους κοντά στην τάφρο, προετοιμαζόμενοι για την επίθεση. Επίσης τα μεγάλα εχθρικά πλοία άρχισαν να κινούνται, προσπαθώντας να φέρουν στην ακτή τις γέφυρες που είχαν κατασκευάσει.

Οι Τούρκοι άρχισαν με μεγάλη σφοδρότητα και ορμή την επίθεση τη στιγμή που λαλούσαν τα κοκόρια για δεύτερη φορά, χωρίς να δώσουν κανένα σύνθημα, όπως είχαν χάνει και τις προηγούμενες φορές. Ο σουλτάνος διέταξε να επιτεθούν πρώτοι οι λιγότερο έμπειροι, μερικοί ηλικιωμένοι και αρκετοί νέοι, ώστε να μας κουράσουν, και στη συνέχεια να ριχτούν εναντίον μας οι πιο έμπειροι και γενναίοι με μεγαλύτερη τόλμη και δύναμη. Έτσι λοιπόν ο πόλεμος άναψε σαν καμίνι. Οι δικοί μας αντιστέκονταν με πείσμα, χτυπούσαν άγρια τους εχθρούς και τους γκρέμιζαν κάτω από τα τείχη, καταστρέφοντας συγχρόνως και πολλές από τις πολιορκητικές τους μηχανές. Οι νεκροί ήταν πολλοί και από τις δυο πλευρές, ιδίως όμως από το εχθρικό στρατόπεδο. Μόλις άρχισαν να σβήνουν τα άστρα του ουρανού καθώς προχωρούσε το φως της μέρας κι εμφανίστηκε στην ανατολή η ροδοδάχτυλη αυγή, όλο το πλήθος του εχθρού παρατάχθηκε σε μια σειρά που έφτανε από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.

Ακούστηκαν τότε τα τύμπανα, οι σάλπιγγες και τα υπόλοιπα πολεμικά όργανα με φωνές και αλαλαγμούς, ενώ τα κανόνια άρχισαν να ρίχνουν όλα μαζί. Τότε όλοι οι Τούρκοι όρμησαν από ξηρά και από θάλασσα στα τείχη και άρχισαν τη συμπλοκή μαζί μας. Οι πιο θαρραλέοι έστησαν σκάλες, ανέβηκαν πάνω σ' αυτές και έριχναν αδιάκοπα τα βέλη τους εναντίον των δικών μας. Η φρικτή και αμφίρροπη μάχη κράτησε δύο ώρες και φαινόταν ότι οι χριστιανοί θα έπαιρναν πάλι τη νίκη. Τα πλοία που μετέφεραν τις σκάλες και τις κινητές γέφυρες αποκρούστηκαν από τα παραθαλάσσια τείχη και αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω άπρακτα.

Οι πολεμικές μηχανές, που έριχναν πέτρες από τα τείχη της πόλης, σκότωσαν πολλούς αγαρηνούς. Αλλά και εκείνοι που ήταν στην ξηρά έπαθαν τα ίδια και χειρότερα. Ήταν πολύ παράδοξο θέαμα να βλέπει κανείς τον ήλιο και τον ουρανό σκεπασμένους από ένα σύννεφο σκόνης και καπνού. Οι δικοί μας έκαιγαν τις εχθρικές πολεμικές μηχανές με το «υγρό πυρ», γκρέμιζαν τις σκάλες με όσους βρίσκονταν πάνω τους και σκότωναν αυτούς που επιχειρούσαν να ανεβούν στα τείχη με μεγάλες πέτρες, ακόντια, πυροβόλα και τόξα. Όπου έβλεπαν συγκεντρωμένους Τούρκους, τους χτυπούσαν με μεγάλα τηλεβόλα, σκοτώνοντας και πληγώνοντας πολλούς. Οι εχθροί απηύδησαν τόσο πολύ από τη σθεναρή αντίσταση που συναντούσαν ώστε θέλησαν να κάνουν λίγο πίσω για να ξεκουραστούν, αλλά οι τσαούσηδες και οι ραβδούχοι της τουρκικής Αυλής τους χτυπούσαν με σιδερένια ραβδιά και βούνευρα για να μην υποχωρήσουν.

Ποιος μπορεί να περιγράψει τις κραυγές και τα βογκητά των τραυματιών και στα δύο στρατόπεδα; Ο θόρυβος και οι φωνές τους έφταναν μέχρι τον ουρανό. Μερικοί από τους δικούς μας, που έβλεπαν τους εχθρούς να υποφέρουν, τους φώναζαν: «Τι κάνετε συνεχώς επιθέσεις, αφού δεν μπορείτε να μας νικήσετε;»Εκείνοι τότε, προσπαθώντας να δείξουν τη γενναιότητα τους, ανέβαιναν πάλι στις σκάλες. Οι πιο τολμηροί σκαρφάλωναν στους ώμους των άλλων και οι επόμενοι τους μιμούνταν, για να μπορέσουν να φτάσουν στην κορυφή του τείχους.

Οι σκληρότερες μάχες έγιναν στις πύλες, όπου οι αντίπαλοι συγκρούονταν με τα σπαθιά στα χέρια και οι νεκροί ήταν αμέτρητοι. Όταν η παράταξη μας άρχισε να υποχωρεί, τότε πετάχτηκαν μπροστά ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Δημήτριος Καντακουζηνός, δύο γενναίοι άντρες που έτρεψαν τους αγαρηνούς σε φυγή, τους γκρέμισαν κάτω από τα τείχη και τους σκόρπισαν. Συγχρόνως έτρεξαν σε βοήθεια κι άλλοι δικοί μας, ενώ ο αυτοκράτορας που βρέθηκε εκεί έφιππος τους ενεθάρρυνε και τους παρακινούσε να πολεμάνε με σθένος, λέγοντας: «Συμπολεμιστές και αδέρφια μου, σας παρακαλώ στο όνομα του Θεού να κρατάτε τη θέση σας με γενναιότητα. Βλέπω ότι το πλήθος των εχθρών άρχισε να κουράζεται και να διασκορπίζεται. Δε μας χτυπούν πλέον με τάξη και σύστημα. Ελπίζω στο Θεό ότι η νίκη είναι δική μας. Να νιώθετε λοιπόν χαρά επειδή το στεφάνι της νίκης θα είναι δικό μας τόσο στη γη όσο και στον ουρανό. Ο Θεός βρίσκεται στο πλευρό μας και προκαλεί δειλία στους άπιστους».

Τη στιγμή που μιλούσε ο αυτοκράτορας, ο Ιωάννης Ιουστινιάνης πληγώθηκε από βέλος στο πάνω μέρος του δεξιού του ποδιού. Αυτός ο τόσο έμπειρος πολεμιστής, στον πόλεμο, βλέποντας το αίμα να τρέχει από το σώμα του, έγινε κίτρινος από φόβο. Έχασε αμέσως το θάρρος του, σταμάτησε να αγωνίζεται και έτρεξε να βρει γιατρό σιωπηλός, χωρίς να σκέφτεται την ανδρεία και την καρτερικότητα που είχε δείξει μέχρι τότε. Δεν είπε όμως τίποτα στους συντρόφους του ούτε άφησε κανέναν αντικαταστάτη, για να μην προκληθεί σύγχυση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Οι στρατιώτες του τον αναζήτησαν με το βλέμμα και, μαθαίνοντας ότι είχε φύγει, καταλήφθηκαν από ταραχή και φόβο. Ευτυχώς, ο αυτοκράτορας που βρέθηκε εκεί κατά τύχη, τους είδε ταραγμένους και φοβισμένους σαν τα κυνηγημένα πρόβατα και θέλησε να μάθει την αιτία. Όταν λοιπόν είδε το στρατηγό του Ιουστινιάνη να φεύγει, τον πλησίασε και του είπε: «Γιατί το έκανες αυτό, αδερφέ μου; Γύρνα πίσω στη θέση σου. Η πληγή είναι ασήμαντη και η παρουσία σου απαραίτητη. Η πόλη στηρίζεται σε σένα για να σωθεί». Του είπε και άλλα πολλά, αλλά εκείνος δεν έδωσε απάντηση. Αντίθετα, έφυγε και πήγε στο Πέραν, όπου πέθανε ντροπιασμένος από λύπη για την περιφρόνηση των άλλων.

Οι Τούρκοι όμως είδαν την ταραχή των δικών μας και πήραν θάρρος. Ο Σογάν πασάς κέντρισε με κατάλληλα λόγια τη φιλοτιμία των γενιτσάρων και των άλλων στρατιωτών, ενώ ένας γιγαντόσωμος γενίτσαρος (που λεγόταν Χασάν και καταγόταν από το Λουπάδι της Κυζίκου) έβαλε με το αριστερό χέρι την ασπίδα πάνω από το κεφάλι του, τράβηξε με το δεξί το σπαθί, ανέβηκε στο σημείο του τείχους όπου είχαν αρχίσει να υποχωρούν οι δικοί μας και ρίχτηκε πάνω τους. Τον Χασάν ακολούθησαν περίπου άλλοι 30 Τούρκοι που θέλησαν να φανούν εξίσου γενναίοι. Όσοι από τους δικούς μας είχαν απομείνει εκεί έριξαν τεράστιες πέτρες και βέλη εναντίον τους, γκρεμίζοντας τους 18 κάτω από τα τείχη, αλλά ο Χασάν κατάφερε να ανεβεί και να τρέψει σε φυγή τους χριστιανούς.

Μετά την επιτυχία του, πολλοί άλλοι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία να τον ακολουθήσουν και να σκαρφαλώσουν στα τείχη, αφού οι ελάχιστοι δικοί μας δεν κατάφεραν να τους εμποδίσουν. Πολέμησαν όμως με θάρρος και σκότωσαν πολλούς. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο Χασάν χτυπήθηκε από πέτρα και έπεσε κάτω. Μόλις τον είδαν οι δικοί μας πήραν θάρρος και τον λιθοβολούσαν από όλες τις πλευρές. Εκείνος σηκώθηκε στα γόνατα και συνέχισε να πολεμά, αλλά το δεξί του χέρι δέχτηκε αμέτρητα τραύματα από βέλη και έπεσε παράλυτο. Στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν πολλοί Τούρκοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν πίσω στο στρατόπεδο. Το πλήθος όμως εκείνων που είχαν ανεβεί στα τείχη διασκόρπισε τους δικούς μας, που εγκατέλειψαν το εξωτερικό και έτρεξαν μέσα στην πόλη με τόση βία ώστε ο ένας πατούσε τον άλλο. Καθώς συνέβαιναν αυτά, ακούστηκαν φωνές από μέσα, από έξω και από το μέρος του λιμανιού: «Έπεσε το φρούριο. Στους πύργους στήθηκαν σημαίες και λάβαρα». Οι φωνές αυτές έτρεψαν σε φυγή τους δικούς μας, ενώ έδωσαν καινούριο θάρρος στους εχθρούς που άρχισαν να ανεβαίνουν στα τείχη άφοβα και με αλαλαγμούς χαράς.

Όταν ο δυστυχισμένος αυτοκράτορας και δεσπότης μου είδε αυτό το θέαμα, παρακαλούσε το Θεό με δάκρυα στα μάτια και παρακινούσε τους στρατιώτες να φανούν γενναίοι. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρχε πλέον καμιά ελπίδα βοήθειας ή συμπαράστασης. Τότε τσίγκλησε το άλογό του, έφτασε στο σημείο από όπου οι εχθροί έμπαιναν στην πόλη και ρίχτηκε πάνω τους όπως ο Σαμψών κατά των αλλοφύλων. Στην πρώτη του επίθεση τους γκρέμισε όλους κάτω από τα τείχη, πράγμα που φάνηκε σαν θαύμα σε όσους το είδαν. Μουγκρίζοντας σαν λιοντάρι και κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι, έσφαξε τόσους πολλούς Τούρκους ώστε το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα χέρια και τα πόδια του.

Ο Φραγκίσκος Τολέντο, φάνηκε ανώτερος ακόμα και από τον Αχιλλέα. Πολεμώντας στα δεξιά του αυτοκράτορα, κομμάτιαζε τους εχθρούς με δόντια και με νύχια. Το ίδιο έκανε και ο Θεόφιλος Παλαιολόγος. Βλέποντας τον αυτοκράτορα να αγωνίζεται για να σώσει την πόλη που κινδύνευε, φώναξε κλαίγοντας: «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω». Ύστερα όρμησε κραυγάζοντας πάνω στους εχθρούς και σκότωσε ή έτρεψε σε φυγή όσους βρέθηκαν μπροστά του. Ο Ιωάννης Δαλμάτης, που βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο μέρος, πολεμούσε με ηρωισμό σαν γενναίος στρατιώτης που ήταν. Όσοι βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης θαύμασαν την τόλμη και την ανδρεία των εξαιρετικών εκείνων ανδρών.Οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν δύο και τρεις φορές, μέχρι που κατάφεραν να τρέψουν τους απίστους σε φυγή, να σκοτώσουν πολλούς και να γκρεμίσουν άλλους κάτω από τα τείχη. Οι στρατιώτες μας πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα και στο τέλος έπεσαν νεκροί, αφού προηγουμένως είχαν προξενήσει τεράστιες απώλειες στους εχθρούς. Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν επίσης κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι εχθροί είχαν στήσει τη μεγάλη ελέπολη και το φοβερό κανόνι, με τα οποία γκρέμισαν τα τείχη και κατάφεραν να πρωτομπούν στην πόλη. Τη στιγμή εκείνη εγώ δε βρισκόμουν κοντά στον αυτοκράτορα και δεσπότη μου, επειδή είχα πάει να επιθεωρήσω ένα άλλο σημείο της πόλης, σύμφωνα με τη διαταγή του.

Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύτες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρκους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους. Παρά τις υποσχέσεις του όμως, ο σουλτάνος με πολύ κόπο κατάφερε να τους πείσει να αφήσουν τους πύργους και να φύγουν. Δύο αδέρφια, οι Ιταλοί Παύλος και Τρωίλος, πολέμησαν με γενναιότητα μαζί με αρκετούς άλλους στη θέση που είχαν αναλάβει. Κατά τη διάρκεια του αγώνα τους σκοτώθηκαν πολλοί κι από τις δυο πλευρές. Σε μια στιγμή ο Παύλος είδε τους εχθρούς μέσα στην πόλη και είπε στον αδερφό του: «Χάθηκαν τα πάντα. Κρύψου ήλιε και θρήνησε γη. Η Πόλη έπεσε. Ανώφελο πια να πολεμάμε. Ας κοιτάξουμε τουλάχιστον να σωθούμε εμείς οι ίδιοι».

Έτσι οι Τούρκοι έγιναν κύριοι της Κωνσταντινούπολης την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, στις δυόμισι το μεσημέρι. Άρπαζαν και αιχμαλώτιζαν όσους έβρισκαν μπροστά τους, έσφαζαν όσους επιχειρούσαν να αντισταθούν και σε ορισμένα μέρη δε διακρινόταν η γη από τα πολλά πτώματα που ήταν πεσμένα κάτω. Το θέαμα ήταν φρικτό. Παντού ακούγονταν θρήνοι και παντού γίνονταν αρπαγές γυναικών όλων των ηλικιών. Αρχόντισσες, νέες κοπέλες και καλόγριες σέρνονταν από τα μαλλιά έξω από τις εκκλησίες όπου είχαν καταφύγει, ενώ έκλαιγαν και οδύρονταν. Ποιος μπορούσε να περιγράψει τα κλάματα και τις φωνές των παιδιών ή τη βεβήλωση των ιερών εκκλησιών; Το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού χυνόταν στη γη. Οι Τούρκοι άρπαζαν τα ιερά σκεύη, τα έσπαζαν ή τα κρατούσαν για λογαριασμό τους. Το ίδιο έκαναν και με τα ιερά αναθήματα. Ποδοπατούσαν τις άγιες εικόνες, τους αφαιρούσαν το χρυσάφι, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, και έφτιαχναν με αυτές κρεβάτια και τραπέζια. Άλλοι στόλιζαν τα άλογα τους με τα χρυσοΰφαντα μεταξωτά άμφια των ιερέων και άλλοι τα έκαναν τραπεζομάντιλα. Άρπαζαν τα πολύτιμα μαργαριτάρια από τα άγια κειμήλια, καταπατούσαν τα ιερά λείψανα των αγίων και, σαν πραγματικοί πρόδρομοι του διαβόλου, έκαναν αμέτρητα ανοσιουργήματα, που μόνο το θρήνο μπορούν να προκαλέσουν. Χριστέ, βασιλιά μου, οι αποφάσεις Σου ξεπερνάνε το μυαλό του ανθρώπου!

Μέσα στην απέραντη εκκλησία της Αγίας Σοφίας, τον επίγειο ουρανό, το θρόνο της δόξας του Θεού, το άρμα των Χερουβείμ, το θείο δημιούργημα, το αξιοθαύμαστο κατασκεύασμα, το στολίδι της γης, τον ωραιότερο από όλους τους ναούς, έβλεπε κανείς τους Τούρκους να τρώνε και να πίνουν στο Ιερό Βήμα και στην Αγία Τράπεζα ή να ασελγούν πάνω σε γυναίκες, νέες κοπέλες και μικρά παιδιά. Ποιος μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος και να μη θρηνήσει για την άγια εκκλησία μας; Όλοι πονούσαν από το κακό που έβλεπαν. Στα σπίτια θρήνοι και κλάματα, στους δρόμους οδυρμοί, στις εκκλησίες αντρικές κραυγές πόνου, γυναικεία μοιρολόγια, βαρβαρότητες, φόνοι και βιασμοί. Οι ευγενείς ατιμάζονταν και οι πλούσιοι έχαναν τις περιουσίες τους. Σε όλες τις πλατείες και τις γωνιές της πόλης γίνονταν αμέτρητα κακουργήματα. Κανένα μέρος ή καταφύγιο δε γλίτωσε από την έρευνα και τη βεβήλωση. Οι άπιστοι έσκαψαν κήπους και γκρέμισαν σπίτια για να βρουν χρήματα ή κρυμμένους θησαυρούς. Όσα βρήκαν, τα πήραν για να χορτάσουν την απληστία τους. Χριστέ, βασιλιά μου, γλίτωσε από τη θλίψη και τον πόνο όλες τις πόλεις και τις χώρες όπου κατοικούν χριστιανοί.

Την τρίτη μέρα μετά την άλωση ο σουλτάνος έδωσε εντολή να γίνουν γιορτές και πανηγύρια για τη μεγάλη νίκη, και διέταξε να βγουν έξω ελεύθερα και άφοβα όσοι ήταν κρυμμένοι σε διάφορα μέρη της Πόλης, μικροί και μεγάλοι. Διέταξε επίσης να γυρίσουν στα σπίτια τους όσοι είχαν φύγει εξαιτίας του πολέμου και να ζήσουν εκεί όπως πριν, σύμφωνα με το δίκαιο και τη θρησκεία τους. Ακόμα, έδωσε διαταγή να εκλέξουν πατριάρχη σύμφωνα με τα έθιμα τους. αφού ο προηγούμενος πατριάρχης είχε πεθάνει. Οι αρχιερείς και οι ελάχιστοι άλλοι κληρικοί και λαϊκοί που έτυχε να βρίσκονται στην πόλη διάλεξαν για το αξίωμα αυτό το Γεώργιο Σχολάριο, που ήταν ένας πολύ καλλιεργημένος πολίτης, τον οποίο χειροτόνησαν πατριάρχη και τον ονόμασαν Γεννάδιο [...]

[Απόσπασμα από το βιβλίο του Γεώργιου Φραντζή "Η Πόλις εάλω - Το χρονικό της πολιορκίας και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης"

«Όλβιος όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν» - Ευτυχής ο άνθρωπος που γνωρίζει ιστορία.
Ευριπίδης

============================================================================

Τα πράγματα βέβαια αυτή τη φορά δεν είναι τόσο απογοητευτικά. Η Ελλάδα έχει αρκετά «χαρτιά» να παίξει. Δεν θα πρέπει να ξεχνάει όμως ότι η Τουρκία επιδιώκει να στήσει ένα επεισόδιο με απώτερο σκοπό να μπλοκάρει τη διαδικασία αξιοποίησης των κοιτασμάτων και να γκριζάρει μια ακόμη περιοχή… Ελπίζουμε να αποφύγουμε φαιδρότητες πολιτικών και πολιτικάντηδων οι οποίοι θα πανηγυρίσουν ότι «κάναμε την Τουρκία να υποχωρήσει», ενώ θα έχει εγγραφεί άλλο ένα ζήτημα στην ατζέντα, ενώ θα έχουν βραχυκυκλωθεί και τα σχέδια «δράσεων» ανάμεσα στην Ελλάδα την Κύπρο και το Ισραήλ.

Η Αθήνα οφείλει να διαμηνύσει εγκαίρως προς την Ουάσιγκτον – και τις Βρυξέλλες βέβαια – ότι αυτή τη φορά οι «κόκκινες γραμμές» δεν θα επιτραπεί να παραβιαστούν και ότι όταν διακυβεύονται συμφέροντα τα οποία μπορούν να βγάλουν τη χώρα από τη δίνη της ύφεσης και της φτώχειας, βλακώδεις κουβέντες που ακούστηκαν στην κρίση των Ιμίων απλώς να μην περιμένουν να τις ξανακούσουν. Η Ελλάδα βέβαια πρέπει να πείσει ότι εννοεί όσα λέει και ότι η Τουρκία θα κληθεί να καταβάλλει βαρύ κόστος σε περίπτωση που δεν μαζευτεί. Στη δε Άγκυρα θα πρέπει να διαμηνυθεί «ετοιμαστείτε για πόλεμο» εάν ξεπεράσετε τα όρια που εμείς θέτουμε.

Μπορεί να ακούγεται «πολεμοχαρές» το μήνυμα, όμως δεν είναι. Αποτελεί τη μοναδική συνταγή αναστροφής μιας δυσμενούς κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα και έχει στείλει τα λάθος μηνύματα στο εξωτερικό. Είναι απότοκο της επίπλαστης ευημερίας που όλοι θεωρούσαμε ότι είχαμε πετύχει και ζητούσαμε να περιφρουρήσουμε. Ήταν όμως με δανεικά και τώρα ήρθε ο λογαριασμός. Δεν φτάνει όμως αλλαγή συμπεριφοράς μόνο στον οικονομικό τομέα. Απαιτείται γενικώς επίδειξη σοβαρότητας. Πολλές φορές το να πολεμήσεις και να ηττηθείς είναι προτιμότερο από το να αποφύγεις τη σύγκρουση και να κομπάζεις όπως κάποιοι στο παρελθόν ότι δεν χύθηκε αίμα.Δεν θα το αναλύσουμε εδώ. Εξάλλου η διεθνής βιβλιογραφία είναι γεμάτη από τα πονήματα λαμπρών αναλυτών. Όπως επίσης και από πονήματα για κουφιοκεφαλάκηδες της πολιτικής που κατέστρεψαν χώρες…

Προς το παρόν είναι άμεση απαίτηση το να ξυπνήσει η πολιτική ηγεσία και να αντιληφθεί ότι κάποια γεγονότα έχουν άμεσα δρομολογηθεί. Ενώ δεν θα πρέπει η υπόθεση να αποτελέσει πεδίο επίδειξης πατριωτισμού σεσημασμένων και μη πολιτικών αρχηγών, ταυτόχρονα άπαντες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη άμεσης κινητοποίησης σε όλα τα επίπεδα.

ΥΓ. Το να αναφερθούμε σε εκείνα τα μισοτελειωμένα υποβρύχια τα οποία για λόγους που έχουν πολλάκις εξηγηθεί δεν φθάνουν στα χέρια του Πολεμικού Ναυτικού το θεωρούμε μάλλον περιττό. Το μόνο που αρκεί να σκεφτούν όλοι, είναι ότι αυτά τα υποβρύχια έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τη διαφορά. Όποιος τα στερήσει από την άμυνα και την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων – δηλαδή στην περίπτωσή μας των ελπίδων – του ελληνικού λαού δεν υπάρχει περίπτωση να μη λογοδοτήσει. Και για τον κόσμο, αν σήμερα είναι μία φορά αδιάφορα τα πολιτικά προβλήματα του οποιουδήποτε πολιτικού, οι σκοπιμότητές του και οι μεθοδεύσεις του, σε περίπτωση νέας εθνικής περιπέτειας οι κατηγορίες θα είναι βαρύτατες. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις ΤΠΚ…